ลูกๆควรอ่าน เพราะรัก นี้คือ สมบัติของแม่

0
498

วันนี้เจ๊เหมียวอยากให้ลูกๆได้อ่านเกี่ยวกับเรื่อง มรดกของแม่ เพจอีสานซิตี้เชื่อว่าถ้าใครได้อ่านคงเข้าใจว่าหมายถึงอะไรเอาเป็นว่าตามเจ๊ไปอ่านกันเลยดีกว่าจร้า

ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ในห้องของแม่จะมีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง ที่ลิ้นชักมักล็อคไว้เสมอ ส่วนกุญแจนั้น แม่เก็บไว้ที่เก๊ะตู้ เสื้อผ้าของแม่ ไม่มีลูกคนไหนที่กล้าเปิดลิ้นชัก อันเป็น ที่เก็บของมีค่าของแม่ แม้แต่คนเดียว!

อีสานซิตี้จนวันที่แม่เ สี ย ชี วิ ต พี่สาวคนรองจึงพาพวกเราไปเปิด ลิ้นชักของแม่ พวกเราต่างพากันงง! ในลิ้นชักไม่มีอะไร นอกจากสมุดบันทึกเล็กๆเล่มหนึ่ง ข้างในสมุดเป็นลายมือของแม่ จดบันทึกวันเดือนปีเกิด ของพวกเราและหลานๆทุกคน แม่จดละเอียดแม้แต่เวลาตกฟาก วันสากล วันไทย

นี่หรือคือสมบัติที่แม่รักนักหนา! พูดไปผมก็อยากจะร้องไห้ แม่บอกพวกผมเสมอว่า ทรัพย์สมบัติทั้งชีวิตของแม่ ก็คือลูกของแม่ แม่ทุ่มเทใช้ทั้งชีวิตสั่งสอนกล่อมเกลาพวกเรา ลูกของแม่ทุกคนไม่มีใครเป็นคนเห็นแก่ตัว ทุกคนต่างถ้อยทีถ้อยอาศัย เราทุกคนต่างรู้จักแบ่งปัน

ผมเป็นลูกคนที่ 5 ในจำนวนพี่น้อง 6 คน ผมยังจำได้เสมอ สมัยเด็กๆ เวลาแม่พาพวกเราไปเที่ยวแม่มักจะซื้อไอติมแจกพวกเรา แต่แม่จะซื้อแค่ 6 ไม้เท่านั้น แม่ไม่เคยซื้อให้ตัวเองเลย แม่บอกกับพวกเราว่า

“ให้แม่กัดคนละคำนะ” ผมเป็นน้องคนเล็ก พอมาถึงตาผมผมเฝ้าอธิษฐานในใจ
“ขอให้แม่กัดไอติมของผมคำเล็กๆ ก็พอ หรือไม่ อีสานซิตี้ไม่ต้องกัดเลยจะดีกว่า!” แต่พอมาถึงผม แม่มักจะกัดคำใหญ่จนผมหน้าบึ้ง

“โธ่! ก็ทำไมแม่ต้องมากัดของผมซะคำใหญ่”

แต่มันกลายมาเป็นความเคยชิน เวลาพวกเรามีอะไรอร่อยๆ เรามักจะให้แม่กินก่อนเสมอ ถ้าวันไหนไม่เห็นแม่ อยู่บ้าน พวกเรามักจะถามคำถามที่เหมือนๆกันก็คือ
“แม่ล่ะ? แม่ไม่อยู่เหรอ?” มันรู้สึกเหมือนว่าถ้าไม่ได้ให้แม่กินก่อน ของกินที่แสน จะอร่อยนั้นมันจะไม่อร่อยไปในทันทีเลย

ก่อนที่แม่จะสิ้นใจ แม่อยากกินอาหารอยู่ 2 อย่าง อย่าง ที่หนึ่งก็คือ น้ำเต้าหู้เจ้าเก่าที่แม่ชอบกิน และก็ลูกพลับ ผมรีบบึ่งรถไปซื้อน้ำเต้าหู้เจ้าประจำที่หน้าวัด มาให้แม่ ที่โรงพยาบาล แม่รู้สึกดีใจมาก

“อร่อยไม่เปลี่ยนเลยลูกเอ้ย!” แค่ได้ฟังแม่พูดอย่างนี้ ผมก็รู้สึกภูมิใจเหลือเกินแล้ว ส่วนลูกพลับนั้น พี่สาวไม่รู้จะไปหามาจากไหน เพราะ ตลาดใกล้บ้านไม่มีขาย พี่ก็เลยซื้อส้มโอเชี่ยนมาให้แม่แทน แม่ได้แต่บอกว่า

“ช่วงหลังมานี้ ลูกพลับไม่ค่อยอร่อยเหมือนเดิมนะ ลูกว่าไหม?”

บ่ายนั้น ผมไปประชุมบริษัทแทนเจ้านาย ที่งานประชุมนั้น เจ้าภาพเขาเอาลูกพลับมาเลี้ยงทุกคน ผมก็เลยขอลูกพลับกลับบ้าน 6 ลูก จากนั้นก็บึ่งรถไปโรงพยาบาล ผมเดินไปกอดแม่ที่เตียง

“แม่ครับ หนูได้ลูกพลับมา 6 ลูก แม่กินลูกพลับนะครับ” จากนั้นผมก็ปอกลูกพลับให้แม่กิน 2 ลูก แม่ได้แต่ยิ้มดีใจ

“อื่ม อร่อยจริงๆ ลูกพลับลูกนี้รสชาติดีจริงๆ ” อีสานซิตี้ผมมองแม่กินอย่างมีความสุข ก็ได้แต่แอบปาดน้ำตา

จากนั้น 3 วัน แม่ก็เ สี ย ชี วิ ต ผมไม่รู้สึกเสียใจ เพราะแม่ได้กินสิ่งที่แม่ชอบกินตั้งแต่สมัยเด็กๆ ทั้ง 2 อย่าง

แม่จากพวกเราไปด้วยรอยยิ้ม แม้แม่จะไม่มีมรดกซึ่งเป็นทรัพย์สินเงินทองให้ลูกหลานเลย แต่แม่ได้ให้สมบัติอันล้ำค่าให้แก่พวกเรา แม่สอนให้เราเป็นคน เป็นคนที่รู้จักแบ่งปัน ทำให้ลูกๆ และหลานๆ ของแม่รู้ว่า “การแบ่งปันคือความสุข” อีสานซีตี้เชื่อว่าหลายคนคงได้อ่านและคงเข้าใจกันมากขึ้นนะค่ะ